ياريم کن!
خدايا ـ  ياريم كن ـ تا به پا خيزم

 كه تيغ دشمنم تيزاست

 كه بس بي رحم و خونريز است،

 لباس دوست بر تن دارد و

 خنجر به زهر كينه آلوده.

 به من بشناس دشمن را

 و شوری تيز تر از حربه دشمن به دستم ده

 و نيرو ده

 كه خاموشش كنم، يا رب

 بر اين خاكي كه اين دشمن به ويرانش كمر بسته

 به قدر ذره هاي خاك، خونِ مرد پاشيده

 و نا مردم اگر من لحظه اي آرام بنشينم

 كه دشمن رو به روي آرزويم

پيش كورش

سد بنا سازد

 و كاخ ظلم بر پا دارد و نقش جهانم را فرو ريزد

 و در هر گوشه اي از خاك پاكم

 فتنه انگيزد.

 مرا ياري كن، اي ياور!

آرش ايرانی